basit olsa her şey göründüğü kadar

Ne tatlı kadındı Zuhal abla… Tatlı demek eksik kalır aslında tatlı ve güzeldi de çok. Bukleli kıvrılmış saçlarını savurarak sokaktan geçti mi arkasında bıraktığı mis gibi leylak kokusunu duymamak mümkün değildi. Kendine has bir endamı vardı. Uzun, pileli etekler, çok şık botlar giyerdi. Dükkânın içinde bir o yana bir bu yana yürüdüğünde tıp tıp sanki çatıya vuran yağmur damlalarının sesi gibi ahenkli ve tatlı… Zuhal abla bizim mahallenin terzisiydi. Kendimi bildim bileli oradaydı. Kendimi ne kadar biliyordum bu hayatta, az değil 8 senelik bir yaşam geçmişim vardı. Eh o da o zamandır oradaydı ve bence bu onu tanımak için yeterli bir süreydi. Aslında ona sadece sadece “terzi” demek yeterli gelmezdi belki de. Böyle bir ayrım da var mıydı bilmiyorum zaten. O bizim evin, sokağın, tüm mahallenin modacısıydı. Evet, o Moda’nın modacısıydı! Moda’nın tüm kadınları, tanıdığım herkes onu öyle çağırır, dönemin meşhur moda dergisi yeni sayısı çıktı mı önce Bahariye’deki kumaşçılara sonra doğru on...