Yeryüzü-Gökyüzü
Bu gece bir türlü uyuyamıyorum. Zaten aslında belirli bir süredir uyuyamıyorum, sadece bu gece değil. Aslında bu olur şey değil ya neticede ben sadece bir çocuğum. 7 yaşında bir çocuk… Çocuklar uyurlar, büyürler. Uyusunlar ki büyüsünler. İyi de nasıl? Bunu söyleyen bir de nasılını söyleseydi, ya… Neyse ne yapayım, iş başa düştü. Azcık düşüneyim, uykum gelir belki. Ne düşüneyim ne düşüneyim? Buldum, gökyüzü… En iyisi, gökyüzünü düşüneyim ben. Çok yağmur yağıyor, şimşekler çakıyor. Gökyüzü ne de korkunç gürüldüyor. Kimbilir belki de bize bir şey anlatmaya çalışıyordur. Olmadı, yine gelmiyor uykum. Bu gürültüde uyku mu gelir, sanki? İnsan anca korkar, bu havada. Korkmak deyince, buldum galiba… En iyisi anneannemin yanına gideyim. Bana hikâye anlatsın. - Anneanne? Televizyon mu izliyorsun? - Söyle, kızım? Uyumadın mı Deniz, sen daha? Aşk olsun sana. - Uyuyacaktım da anneanne… Şey oldu. - N’oldu yavrum? Korktun mu? Havada ne yağıyor, mübarek. Olsun kızım, korkma. Yağmur bere...