basit olsa her şey göründüğü kadar

Güneşli, ılık bir sonbahar akşamüstü saati… Eski ama hala canlı binaların arasından geçerek onlara baka baka buluyorum yolumu. Pencerelerdeki kediler çarpıyor gözüme. Hepsi sanki benim oradan geçeceğimi biliyor gibi cama çıkmış. Merakla beni izliyorlar, ben de onları. Saksılar var kenarlarda. Begonviller, sardunyalar sarkıyor içlerinden. Çocuklar, okuldan eve dönüyor bu saatlerde. Yakalar birbirine karışmış, çantalar omuzlardan aşağı kaymış. Belli, kimi top peşinde koşmuş da susamış, kimi ip atlamış da yorulmuş. Kıpkırmızı yanaklar, dağınık saçlar ama hepsinde mutlu suratlar…. Yukarıdan gelen ses beni çağırmıyor ama gayri ihtiyarı ben de kafamı kaldırıyorum, nedense. Küçücük Fransız balkondan genç bir kadın beline kadar sarkmış, aşağı sesleniyor. - Mine, çok oyalanma sakın! Dönerken de bakkal Hüseyin’den ekmek almayı unutma. O sırada apartmanın kapısından çıkmış ışık hızıyla bir kız çocuğu geçiyor yanımdan, simsiyah saçları beline kadar iki yandan örgülü. Bir elinde kırmızı bir top, ...

Çok uğraştım, çok çaba sarf ettim. Kendimce en doğrusunu bulmaya çalışmak için. Kendi yolumun doğrusunu, daha doğrusu…Yollar yürüdüm, denizler aştım, eşikler atladım. Gerçek hayatta yapmadıysam da bunu beynimin içinde yaptım. Aklımın odalarına defalarca girdim çıktım, her milimini arşınladım. En azından artık şeffafım kendime karşı, dürüstüm. Doğruyu, yanlışı bilmesem de kendimi biliyorum şimdi, en azından. Aslında inanmıyorum ben doğruya, yanlışa… Bile bile yapılanlar dışında her şey bence biraz göreceli. Varlık ne kadar geçiciyse doğru da bir o kadar göreceli bence işte. Değişiyor, evriliyor, büyüyor, küçülüyor. Neticede bu hayatta hiçbir şey olduğu gibi durmuyor. Bir ‘dengesizlik’ durumunu çözemedim henüz, ne yalan söyleyeyim. Ama deniyorum, gerçekten deniyorum. Barış’ın bana dediği gibi eğer bir gün öyle bir gün böyle olursam, ne istediğimi bilmezsem nasıl ait olabilirim ki bir yere? Ya da o yer nasıl benim olabilir ki? Nasıl bir bütün olabiliriz ki biz? “Önce şu denge sorununu b...